Het gaat…… niet…

Het is alweer een tijdje terug dat ik geschreven heb maar op de een of andere manier weerhield iets mij er van om te schrijven want het halleluja gevoel heeft plaats gemaakt voor, tsja voor wat eigenlijk……

Eerst het goede nieuws uiteraard want wat is er toffer dan om te kunnen melden dat ik inmiddels, op een dag na, 10 weken onder weg ben 🎉🎈🎉🎈De beeb deed het bij de laatste echo goed en, ondanks dat ze het normaal niet doen bij 8 weken, hebben we een super toffe stoomlocomotief gehoord met een ferme hartslag.

Dan weer terug naar de realiteit…..

Het gaat niet zo lekker… mentaal gezien en das een behoorlijk understatement. Ik ben mijzelf behoorlijk tegengekomen met het stoppen van de ritalin (adhd) en dat kwam behoorlijk onverwachts. Ik liep als een ongeleid projectiel door het huis te banjeren en kon soms niet eens meer uit mijn woorden komen door de drukte in mijn hoofd. Door de drukte werd mijn slaapprobleem weer aangewakkkerd waardoor ook de paniekaanvallen weer werden getriggerd dus het hele pakket is weer compleet.

Gelukkig werden er al iets van problemen verwacht waardoor er al een aanmelding lag bij de pop poli en hierdoor ook bij psychiatrie ivm eventuele medicatie die gebruikt mag worden tijdens de zwangerschap. Hoewel ik sceptisch was vanwege het woord psychiatrie kan ik niets anders zeggen dan dat ik, ook hier, het gevoel heb op mijn plek te zitten. Mijn psych is een no nonsens kerel die net als ik zegt wat ie denkt wat regelmatig eindigt met lach salvo’s van beide kanten, kortom heerlijk. Daarnaast zitten we nu in een test periode met medicatie en mocht alles aanslaan dan kan het maar zo zijn dat ik definitief van de ritalin af kom door een combinatie van minder schadelijke medicatie, hoe fijn is dat!

Het vermoeden is dat de problemen weg komen doordat we momenteel in een niemandsland gedeelte zweven. De afgelopen maanden werd ik weer staande gehouden door afspraken in het ziekenhuis en leefde je daar wekelijks naar toe. Ondanks dat we wisten wat het inhield en ik hard aan het werk ben geweest met therapieën de afgelopen jaren heeft het hele traject toch weer een hele impact gehad.

Omdat controle van mijn kant uit een groot issue is word er nu gekeken of het mogelijk is om voorlopig toch wekelijks een echo te doen tot de 14 weken voorbij zijn en het vanaf dat punt af te gaan bouwen naar normale controles die gewenst zijn bij een medische indicatie. De hoop is dat ik hierdoor meer rust vind en mijn paniekaanvallen weer geminimaliseerd worden vanwege het gevoel dat ik toch weer wat meer de touwtjes in handen heb en omdat tegen die tijd de medicatie ook zijn werk doet.

Voor nu is het roeien met de riemen die ik heb en mij terug trekken in mijn eigen vertrouwde wereldje maar hopelijk is binnen niet al te lange tijd mijn eigen oude ik weer terug die volop kan gaan genieten van dat kleine wondertje in mijn, nu al, groeiende buik.

!! Zwanger !!

img_0386Het laatste deel van het traject heb ik bewust stil gehouden om toch nog enigszins met een verrassing te komen als het lukte en ik kan zeggen dat dat aardig gelukt is.

Begin december kreeg onze donor toestemming om te gaan starten met spuiten en bij de eerste controle echo op 7 december, een week later, waren er al 10 follikels te zien van 12/13 mm groot. Dit ging sneller dan verwacht dus een nieuwe afspraak werd gepland voor 10 december. Vol goede moed togen man en donor naar Zwolle om een uur later totaal flabbergasted en euforisch te bellen dat de groei als een gek was gegaan. Er was 1 follikel van 28!!!! Mm en de overigen zweefden tussen de 22 en 27 mm dus de afspraak voor de punctie was snel gemaakt.

Maandag 12 december voor dag en dauw stapten we in de auto naar Zwolle om ons om 8.15 uur te melden voor de punctie en de zaadlevering. De punctie ging helaas niet geheel vlekkeloos. Onze donor heeft zelf al icsi behandelingen ondergaan en hierdoor zijn haar eierstokken zo aangetast dat de linkerkant aanvoelde als rubber. De gynaecoloog heeft ook duidelijk het advies gegeven om dit echt als de laatste keer te zien omdat anders de eventuele consequenties niet te overzien zijn.

Rond 11 uur zaten we weer in de auto en dan begint voor ons het lange wachten. Op het ziekenhuis hadden we al te horen gekregen dat er 6 eicellen gevonden waren en dinsdag zouden we de score krijgen qua rijpheid en bevruchting.

Na een onrustige nacht begon het lange wachten….. De spanning liep op en ik liep ondertussen als een kip zonder kop rond. Na uren en uren was daar dan eindelijk het telefoontje, 5 rijpe eicellen waarvan er zich 3 hadden gedeeld dus direct afspraak gemaakt voor de terugplaatsing van 2 embryo’s op donderdag 15 december.

Donderdags beiden in goed humeur richting Zwolle gegaan en we hadden een kleine tegenslag….. Ik had al een paar dagen last van een allergische reactie op de utrogestan  waardoor alle handelingen nogal pijnlijk waren. Na dit uitgesproken te hebben werd er gezocht naar een oplossing en die werd gevonden in Crinone gel. Een machtige oplossing die helaas wel €5,- per dag kost dus weer een extra kostenpost van bijna €900 aangezien ik die elke dag moet gebruiken t/m week 8 van de zwangerschap. (Daar gaan onze feestdagen en mijn vuurwerk 😦 maar goed we hebben geen keus) Na het gesprek was het tijd voor de terugplaatsing en hoe anders ging dit dan 1,5 jaar terug. Er was een mobiel lab waardoor wij op een groot scherm in de kamer mee konden kijken naar de 2 embryo’s en er dus getuige van waren hoe ze werden oogezogen door de laborante en vervolgens werden ingebracht bij mij. Helaas door de allergische reactie was dit niet geheel pijnloos en heb ik een regelmatige vloek laten horen. Daar waar we de vorige keer nog 15 minuten moesten blijven liggen was dit nu niet nodig en konden we na een rondje ziekenhuisapotheek op naar huis waar voor mij een zware taak lag…… rust!

De mensen om mij heen weten dat ik een spring in het veld ben en rust en stil zitten/liggen niet in mijn woordenboek voor komt moest ik er nu dan toch echt aan geloven. Normaal is dit niet zo strikt na een terugplaatsing maar omdat het vermoeden bestaat dat de innesteling niet zo tof gaat werd ons dit wel geadviseerd dus dan doen we dat maar.

17 en 18 december werd ik dol van de krampen en een paar ferme steken dus de innesteling was een feit, nu nog hopen dat het goed ging. Ik kan je vertellen dat daar geen twijfel over mogelijk was want de zere tetten, een opgeblazen gevoel en de moeheid waren er binnen no time. Officieel mochten we pas 30 december testen maar de 22e kon ik er al niet onderuit en ja hoor….. positief. Lichtelijk in euforische stemming hebben we de dagen daarna afgewacht om opnieuw te testen op 1e kerstdag en zoals verwacht wederom positief.

Nadat we ouders en rest van de familie op de hoogte hadden gebracht kwam de discussie en nu….. Iedereen (althans degene die we nog over hebben aan vrienden etc want velen zijn gaan lopen) om ons heen heeft ons zo gesteund en weten allemaal dat ik weer aan de hormonen zat dat het gevoel overheerste het maar direct bekend te maken. Gaat het fout dan is het jammer de bammer maar daar komen we, wederom met hulp van hun, wel weer overheen.

De reacties waren geweldig en het verrassings effect was gelukkig gelukt.

Vandaag 30 december is mijn eigenlijke testdag dus dat heb ik zojuist gedaan en zoals verwacht wederom positief. Aanstaande zondag ben ik 5 weken zwanger en ik mag het eigenlijk niet zeggen maar ik ben er heilig van overtuigd dat we volgend jaar een mini in onze armen kunnen sluiten en  misschien wel twee!

Word vervolgd…….

 

Het fenomeen media……

In februari was ik er blij mee omdat ik via dat medium aandacht kon vragen voor de de ziekte Prematuur Ovarieel Falen en de behandeling met eiceldonatie nooit had ik er bij stil gestaan dat dit nog zo lang zou doorwerken……

Afgelopen zondag, eerste kerstdag, hebben we na 5 jaar knokken eindelijk positief getest in onze allerlaatste behandeling. Vanwege onze openheid over alles hebben wij dit direct openbaar gemaakt want de mensen om ons heen hebben ons toch echt al die jaren gesteund en geluisterd.

Een van de journalisten van de Tubantia had ik nog als vriend op Facebook van het hele gebeuren omtrent de moederschapschallenge en die heeft mij op een gegeven moment aangesproken met de vraag of ze een artikeltje mochten schrijven om het jaar af te sluiten en met de feel good vibe van kerst leek ons dat wel leuk en positief.

Nou de ellende was en is daarna niet te overzien…. Schijnbaar heeft de moederschapschallenge zoveel indruk gemaakt dat weer iedereen er boven op is gedoken. Kranten schreven halve berichten met onwaarheden vanaf het artikel van de Tubantia, de digitale site Goorsnieuws plempte er een bericht op en let wel: ALLEMAAL ZONDER ONS MEDEWETEN.

Als wij deze consequentie hadden kunnen overzien dan waren wij nooit akkoord gegaan. Wij hebben dit nooit gewild en, zoals velen schijnbaar denken, hebben wij niet zelf de media opgezocht. Iets wat klein zou zijn is ontzettend groot geworden zonder dat wij dat wilden.

Ik hoop dat er met dit bericht nu wat duidelijkheid is gekomen en dat iedereen elkaar gewoon in de waarde laat voor wat jet is.

Wij zijn ontzettend blij met ons wonder maar op deze manier is er wel een hele grote schaduw overheen gevallen……

groet,

Kim

 

Soms gaat echt alles fout……

Na de vorige update is het een tijd stil geweest en niet zonder reden. Aangezien ik niet uit pure emotie de verkeerde dingen wilde zeggen leek het mij maar beter om te zwijgen. (Jaja ik leer het wel 😉 )

Vol goede moed gingen wij naar het ziekenhuis op 24 augustus om ons spuit- en medicatie schema in ontvangst te nemen. Op de afspraken kaart stond dat we s’morgens werden verwacht en dan alles te horen kregen om in september te kunnen starten.

Na ontvangst van alle papieren die we nog moesten ondertekenen, contracten, inschrijving in donorregister voor onze donor en nog iets, werd het tijd voor de schema’s. Aangezien donor en ik beiden al aan de pil waren konden we die stap dus schrappen en direct over gaan tot actie dachten we……

Helaas kregen wij te horen dat de handtekening van de ethische commissie nog niet binnen was en dat we nog niets mochten beginnen. De gynaecoloog was nog op vakantie maar het kon zijn dat die bij hem in het postvakje lag dus als alles zou gaan zoals zou moeten gaan zouden we die week er na bericht krijgen per telefoon en dan alles in werking konden stellen. De medicatie kregen we al wel vast mee dus daar hoefden we niet verder achter aan.

Een week ging voorbij en al wat er kwam geen bericht. Ik heb toen zelf het ziekenhuis maar gebeld en kreeg de belofte dat ik die week teruggebeld zou worden. Een volgende week ging voorbij dus ben ik zelf maar weer in de telefoon geklommen en heb er weer een telefoontje aan gewaagd.  (ondertussen waren we al bijna 4 maand verder na ons eindgesprek en was de ethische commissie slechts nog een formaliteit) De verpleegkundige kwam aan de telefoon en door haar bericht viel ik zo ongeveer van de bank van ontsteltenis….. Onze gynaecoloog was op de een of andere manier vergeten de brief door te sturen naar de ethische commissie en al die tijd heeft dat dus stil gelegen. De gynaecoloog heeft het alsnog met spoed verstuurd de week er voor en de verwachting was dat we de week er op een go kregen. Het lot was ons gunstig gezind en op zaterdag middag kregen we bericht dat de gynaecoloog de dag er voor bericht had ontvangen en we dus een start datum konden gaan bespreken. 18 september kon ik de pil aan de kant gooien en 3 dagen later de donor. Op de dag dat mijn cyclus zou beginnen kon ik starten met de oestradiol en op de dag dat de donor aan de beurt was kon ze een afspraak maken voor een echo op menstruatie dag 3 en dan zouden we dan te horen krijgen wanneer zij kon gaan starten en dan zouden we een dag of 16 onderweg zijn tot aan de punctie.

Aangezien er nooit iets gaat zoals moet bij ons bleef de cyclus van de donor weg en afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zo ver na 1.5 week. Maandag netjes gebeld voor een afspraak voor een echo op cyclus dag 3 dus vanmorgen gingen we vol goede moed op pad.

Ik had de eer om te beginnen en omdat ik al zolang aan de hormonen zat verliep alles volgens planning en was mijn baarmoeder al 3-wandig en 9mmdik en dat was vanaf nu nog een kwestie van dikker worden in de aankomende weken want hoe dikker hoe beter en hoe groter de kans op een plakker.

Ik werd op pad gestuurd voor het ophalen van extra hormonen en in tussentijd was het de beurt van de donor. Slecht nieuws……….. Ondanks alle medicatie, maanden van pilgebruik, heeft ze het toch gepresteerd om een joekeloekus van een follikel te produceren en dat is nu net iets wat we niet kunnen gebruiken. Lab formulieren mee en op naar het prik gebeuren voor de bloed waardes. Uiteraard was het daar weer knetter druk zodat we na een uur wachtten eindelijk in de auto konden stappen richting huis om tussen 14.00 uur en 16.00 uur bericht te krijgen hoe het er voor stond. En ja hoor, mevrouw zit midden in een eisprong, hoe krijg je het voor elkaar :O Volgens de verpleegkundige die haar belde kon ik gewoon doorgaan met alles maar het hele gebeuren zat mij niet helemaal lekker dus toch maar een belletje er aan gewaagd en ja hoor mijn gevoel was juist. Per direct stoppen met alles en we kunnen weer van voor af aan gaan beginnen.

Donor en ik moeten nu beide wachten op onze cyclus en dan starten met de pil. dan moeten we minimaal 21 dagen aan de pil zitten voor ik kan gaan starten met mijn hormonen zodat donor 3 dagen later kan gaan stoppen met de pil. Om de volgende behandeling toch door te laten gaan word nu niet gewacht op een cyclus na haar laatste pil maar word er bij voorbaat op stop dag 3 al een echo gemaakt om te zien hoe het er voor staat en of we kunnen gaan beginnen.

Will be continued………

 

Hoe sommige dingen treffend zijn….

 

Ik had deze blog nog even willen bewaren maar onderstaand plaatje kwam vanmorgen voorbij op Facebook en die vond ik zo treffend dat ik hem nu toch deel….

 

image

De poster hiervan is een lotgenoot die hem gedeeld had op haar tijdlijn en een van de opmerkingen die ze kreeg was “dat het niet te vergelijken was omdat het anders voelde”

Die opmerking maakte mij om 2 redenen behoorlijk boos….

Reden 1: In ons geval zal, als alles goed gaat, er ook geen sprake zijn van een bloedband. Er is een band met mijn man en onze donor maar van mij zit er niets bij behalve dan dat ik het hopelijk draag. Mijn eerste gedachte was fuck! Dus volgens diegene zal ik nooit van ons kind kunnen houden zoals een ander dat doet omdat het niet “eigen” is. Hoeveel vaders en moeders lopen er wel niet rond die de titel ouder dragen maar nooit naar het kind omkijken. Kinderen die worden opgevoed door stiefouders die er zijn bij de eerste woordjes, de eerste schooldag maar er ook zijn in geval van ziekte etc. Zijn dat dan ook geen volledige ouders die het kind niet mogen zien als eigen qua gevoel omdat ze de bouwsteen niet hebben geleverd? Mijn uitgangspunt en die van mijn man gelukkig ook, is nog steeds dat je de titel “ouder” moet verdienen door zorg, liefde en opvoeding te geven en door er te zijn in voor- en tegenspoed met goede en slechte dagen.

 

Reden nr 2: veel mensen denken dat kinderlozen de honden zien als hun kinderen. Ja ook bij ons….. In ons geval zijn we er idd heel gek mee maar het blijven honden. Tuurlijk ze vullen een leegte op want wat is er fijner dan thuis te komen en begroet te worden door, in ons geval, 2 van die joekels, de streken die ze leveren en de spelletjes die ze spelen, hun eigen wil en het niet luisteren, de pubertijd en daarnaast de zorg die je verleent bij ziekte. Kinderen en honden, 2 compleet verschillende dingen maar stiekem toch vergelijkbaar….

En om dan toch even lekker trots te zijn en te patsen hierbij 3 foto’s van onze draken. Onze joekel Mats van 22 mnd die we sinds zijn 5e maand hebben en ons trutje Spicey van 1 jaar die we sinds 10 weken er bij hebben. Geen kinderen maar wel onze matties!

 

 

 

De spanning stijgt…..

Zo snel als het hele voortraject ging, zo langzaam lijkt de tijd nu te gaan…

Over iets meer dan een week hebben we dan eindelijk de afspraak bij de verpleegkundige. Ondanks dat ik hard mijn best doe om ze te onderdrukken heb ik toch al weken last van stress, spanning en zenuwen die zo af en toe hard naar boven komen.

Aanstaande woensdag krijgen we de camera van vrouw.nl en dan heb ik een week om een kennismakingsfilmpje in elkaar de flansen. Het zal er wel op uit draaien dat er zal worden gefilmd om het vervolgens weer te verwijderen en dat 100x want de ene keer loopt er een kat door het beeld, de andere keer zit mijn haar niet goed om vervolgens een klodder kwijl door het beeld te zien vliegen door een van onze enthousiaste joekels. (Voor de kenners er lopen hier 2 Bordeaux doggen rond dus dan weet je het wel 😀 )

Als alles gaat zoals het moet zullen vanaf nu regelmatig weer updates komen dus bereid jullie maar vast voor.

will be continued……

Goed nieuws Zwolle en nog meer media…..

De afgelopen maanden hebben wij ook weer alle gesprekken gehad in Zwolle. Gesprekken met de gynaecoloog, maatschappelijk werk etc om alle goedkeuringen 5!!!! Maar weer binnen te krijgen. 24 mei was ons laatste gesprek en we zijn  er weer met vlag en wimpel voor geslaagd.

Omdat het voortraject zo snel ging, 2,5 mnd vanaf intake,  hadden we goede hoop om snel bij de verpleegkundige terecht te kunnen. Helaas duurde en duurde dat maar en heb ik, ongeduldig als ik ben, tussendoor nog gebeld en vandaag eindelijk na weken van wachten was er post van de Isala klinieken. 23 Augustus hebben wij de afspraak staan bij de verpleegkundige voor het spuitschema en dan kunnen we in september van start gaan. Het gedeelte is iets ingekort omdat de donor en ik al op eigen houtje zijn begonnen met de pil om onze cyclus gelijk te zetten dus als alles mee zit en gaat zoals moet gaan dan heb ik eind september de terugplaatsing van, hopelijk, 2 embryo’s (we zitten voor ons zelf al te ouwehoeren over een zesling want tsja humor moet je blijven houden anders is het niet vol te houden)

Het begin van het einde is dus in zicht dus alle duimen, kaarsjes en positieve gedachten kunnen we goed gebruiken.

 

daarnaast hebben we nog een nieuwtje voor de outsiders….. Ons media gebeuren heeft ons voor een paar weken terug de vraag opgeleverd of wij wilden gaan vloggen voor vrouw.nl voor de categorie “de week van”

Na goed overleg en ondanks gezeur van sommige mensen hebben wij besloten het te gaan doen. We zullen of nee ik (man lief gaat filmen) zoveel mogelijk vast gaan leggen op beeld (afspraken, de medicijnen, de telefoontjes en alles wat er bij komt kijken tot aan de test) We hebben heel erg in twijfel gestaan maar we hebben alle vrijheid in wat we wel of niet filmen en dat gaf bij ons de doorslag. Na de eventuele test gaat al het materiaal naar de telegraaf en zij gaan het monteren tot 7 vlog berichten en dit publiceren op hun site.

 

Dit was alles weer in vogelvlucht. Vanaf 23 augustus zullen hier weer regelmatig updates voorbij komen vliegen dus voor nu toedeledoki en tot later.